راهِ نجاتی نيست
گاه در گريز از حقيقتِ اسم خود
حتی مجبورِ همين تحمل پنهانی
تا شبی شايد ... آن دقيقهی آخر
آوازی از رحيلِ رويا برآيد
که وقتِ کاملِ آن رفتنِ بیسوال رسيده است.
بعد هم هيچ اتفاقی نخواهد افتاد
پايانِ تمام گريهها
همين فراموشیِ خاموشِ آدمیست.
و زندگانِ بعد از تو
بسا به روزی چند
همين جای خالیِ خاطرههات
به خوابِ گريه خواهند رفت.
و باز سال و ماهی بعد
باران خواهد آمد
زندگی ادامه خواهد داشت
و باد هم راهِ خود را خواهد رفت.
حالا ديدی هميشه
در آخرين دقيقهی بیباورِ گريهها
راهِ نجاتی هست!
ديگر دلواپسِ چيزی
از اين چراغِ شکسته نباش!
تنها بگو
روزی دور که دوباره تو را
به مکافاتِ اين جهان خسته باز میآوريم
از ما چه خواهی خواست؟
هيچ
جز چشم به راهیِ همان زنِ از اَزَل آمده
هيچ!
"سید علی صالحی"
پ.ن:بخواب آرام دختر ِبابا!صبح که برخیزد کسی دیگر به غمهایت پناه
نخواهد بود!همه چیز جز ترحم نبود در این چند روز!کسی
آشفتگی ات را شانه نخواهد کرد!!!
آرام باش عزیزکم!آرام باش دختر ِاز این پس تا ابد غمناک من!
کسی چه می فهمد؟بعضی زخمها عمیقند!!!و هرروز عمیق ترو تازه ترند!
لالا!!!لالا!!!بخواب تا شاید گم شود رویاهایت!شاید کسی آمد رویاهایت را دزدید!
بخواب!!!صبح که بیدار شوی باید بزرگ شده باشی!خیلی بزرگ!
هر چه کودکی کردی بس است!یادت باشد!کسی دستانت را نمی فشارد!
بخواب که رویا اینجا سرد شدند!وتو باید در سرما قهرمان شوی!
خوب می فهمم که از این بزرگ شدن خواهی شکست!
چاره ای نیست باید با این عدالت بسازی!
بخواب!!!امشب آخرین شب کودکی است!!!
لالا...لالا...لالا...
پ.ن:پس کی میتونم ببارم!!!دارم خفه میشم!
در انتهاي كوچه هاي خلوت شب،
نمي دانم راهم را به كدامين سو گيرم!!!
واژه ها را بر فوج عظيمي از هستي نشانده ام،
تا شايد...!!!
نمي دانم،
پاييز بيست و يك سالگي هم آمد ومن هنوز هيچ نمي دانم.
ميداني شاسوسا!!!
اين ابلهان فكر مي كنند،
من از روي ديوانگي و خوشي اين گونه
سر به ديوار مي سايم!!!
و تو خوب مي فهمي،
من چقدر خوب،خواب اين همه ستاره را حفظ كردم!
خوب ميداني شاسوسا!
من هرگز رويايي نداشتم....
شاسوسا...
من احمق نيستم،همه چيز را خوب مي فهمم!
نمي دانم چرا امشب مي خواهم،
در آغوشت بيارآمم و آهسته برايت حرف بزنم ،
و ستاره ي چشمانم را بر گونه هايم ببارم!!!
مرا در آغوشت مي پذيري؟!
اشكهايم را مهمان ميشوي؟!
دلم عجيب گرفته!!!
گويا امشب زخم هايم سر باز كرده اند!!!
"چقدر آغوشت بوي سيب مي دهد"
بگذار وجودم را از نفسهايت پر كنم!
شاسوسا...
من دستانم هميشه تنها بوده،
هميشه بر خاكستري از توهم مهمان بوده.
آه شاسوسا!!!
دستانت عجيب بوي سيب مي دهد...!
"بوي سيب سرخ بهشت"
مي ترسم شاسوسا،
نه از تو...!
از اين زندگي...!
توطئه گر ماهري است!!!
چقدر امشب دلم مي خواهد با تو از نهايت شب بگويم،
و انتهاي اشكهايم!!!
بوي سيب آغوشت هوايي ام كرده!!!
آه.....
ولي ميداني...؟!
من تورا ساختم،
تو را در ذهنم...
نه...
ذهنم را از تو آبستن كردم!
"و حال تو را دارم"
شاسوسا...!
من هيچ وقت به آرزو هايم نرسيدم!
ديگر به رويا پيوند نمي خورم!!!
ولي...
تو به اين كنج سرد آمدي!اين همه سرما را به جان خريدي!
و سيب را در دستانم كاشتي،
و من سبز شدم!!!
بوي سيب مي دهي،
"بگذار در هوايت دمي بياسايم"
پ.ن:
۱.میدانم که میتوانم
بايد برای توانستن
همه با هم آواز بخوانيم.
۲. آيا ميان آن همه اتفاق
من از سرِ اتفاق زندهام هنوز!؟
۳. آيا قناعت به سهم ستاره از نشانی راه
چيزی از جُرم رفتن به سوی رويا را کم نخواهد کرد؟
شاید گاهی باید نیازها را،
در زندگی به بادهای سرگردان سپرد.
باید فراموش کنی که تشنه ای،
تشنه ی آن دستهای مهربان که سالهاست از آن ها تلخ می گریی.
شاید باید این روزها را هرگز به یاد نیاوری،
روزهایی که روحت گنجایش این همه نیاز را ندارد،
و تو حتی نمی توانی بگویی،
و
سکوت...
آری!
همانی که تو سالها در نیازآن می سوزی و
دیگران در اندیشه ی خام،که تو هیچ نمی فهمی!!!
آری!
باید فراموش کنم این همه نیاز را.
آری!
آنها به من نیاز دارند،
چه اهمیت دارد من به کدامین گناه...
آری،
باید،
گم شوم!!!
او راست می گوید:
"باید جنگید."
او برای من مقدس است،
دلم می خواهد تمام حرف هایش را ببلعم،
او الهه ی من است!!!
می خواهم بجنگم!!!
می خواهم تمام نیازها را فراموش کنم،
نیاز آن دست های مردانه!
نیازآن نگاه مردانه!
آن همه آرزوی کودکی کردن!
حسرت زود بزرگ شدن!
آرزوی گاهی نوازش مهربان!
آرزوی درددل...
آری!
من باید آدم بزرگی شوم!
حتی بزرگتر از کودکی هایم!
گذشته را به ابرها می سپارم،
و نیازها را به خاک ...
و ظلم هارا به روزگار...
"خواهم جنگید"
به پشت سر نگاه نخواهم کرد،
زخم زمین خوردن هایم را بهانه نخواهم کرد،
به این جاده ادامه خواهم داد!!!
تا به انتها ،
نه...
تا به قله برسم!!!
"آن جا خورشیدی در انتظار من است!!!"
پ.ن:
۱.از نوشین عزیز معذرت می خوام،من نمی تونم تو بازیش شرکت کنم
مسایل زندگی من قابل گفتن نیست!!!
۲.گاهی یه جمله آدمو یاد نیاز های شدیدش میندازه!!!
۳.کی رفته ای ز دل که تمنا کنم تو را کی بوده ای نهفته که پیدا کنم تو را
۴.هنوز وقتی اسمتو میشنوم قلبم تند تند میزنه،بغض گلومو می گیره!
