به دنیایش خیره می شود!!!
تمام دنیایش همچون پرده ی سینما چشمانش را خیس می کند.
سرش را در دستانش می فشارد،
تا شاید کابوس ها حجم کمتری را اشغال کنند!
دائم چیزهایی در سرش چرخ می خورد!
"به کدامین گناه؟"
هنوز اول راه بود که...
فقط یک اشتباه،اشتباه از روی سادگی و پاکی!!!!
کاش می توانستند بفهمند!!!
"زندانی؟!"آن هم انفرادی!!!
سرش را محکمتر می فشارد،
خاطرات سرد وتلخ....
شروع می کند به لرزیدن...
اشک،اشک،اشک!!!
صدای کسی در فضای تاریک اتاق می پیچد!!!
به سادگی وپاکیه او می خندد!!!
و دائم تکرار می کند:
"ساده،ساده،......."
ساده ای که در انتهای یک کابوس کشته شد!
کابوسی که او را به یک دیو تبدیل کرد!
و فقط خودش می دانست که هنوز یک فرشته بود!
هنوز می لرزد،سرما تا استخوانش رخنه کرده!
او ترسیده بود!و کاش میان آن همه ترس پناهی داشت!
کاش می توانست همه چیز را بگوید!
هنوز تنها نشسته!!!
یاد آن شب زمستانی می افتد،
که ساعتها زیر باران گریسته بود!
به خاطر آن همه ظلم...
و شاید کابوس آن روزها بود که چشمانش با خواب وداع گفت!
او سالهاست که هرگز نخوابیده!
هنوز می ترسد!می ترسد،
می ترسد در خواب زندگی ِاو را به بازی بگیرند!
او سالهاست درگیر توطئه است!!!
همین که به دنیا آمده بود نیز...
چقدر از این دنیا می ترسد!
سرش را محکمتر می فشارد!!!!
هجوم افکار وحشتاک...
دیگر هق هق گریه اش دیوارها را می لرزاند!!!
او به کدامین گناه محکوم شد؟!به گناه پاک بودن،
ساده بودن،
و شاید نیاز به ...
و شاید اعتماد به عدالت!!!
اشک!!!
هق هق!!!
اشک!!!
...........................................................................
...........................................................................
..........................................................................
صبح شد!!!
و دخترک زیر آوار ِ این همه سال،سختی تا ابد سرد ماند!!!!
سرد!!!
سرد!!!
پ.ن:چرا؟
پ.ن:سکوت!!!
پ.ن:ناشناس!!!منظورتو نمی فهمم؟مگه من چی کار کردم؟چی می خوای از من؟
پ.ن:تا صبح خواهم گریست به خاطر خدایی که دارم و بازی هایی که مرا بازیگرش می کند!!!
کاش دوستم داشتی خدا!من بنده ی خوبی بودم،تو مرا آلودی!
كمي كه از نردبان شب كه بالا مي روي،
آنجا كه ستاره ها ميدرخشند!
آنجا كه مي تواني آسمان را در آغوش بفشاري،
آنقدر وسيع مي شوي،آنقدر بوي نم آسمان را استشمام مي كني،
تا در جايي در همان گوشه،تر مي شوي!
و حتي خورشيد مرداد برايت لذت بخشي نم باران بهاري را دارد!
نمي دانم!!!
ولي امروز ترم!
نمي خواهم به سياهي آسمان فكر كنم!
مي خواهم به روشنايي خورشيد فكر كنم!
به رنگين كمان،
كه حاصل پيوند دست هاي خورشيدوباران است!
انگار تمام انوار خورشيد را به يك باره
با دستانم د رآغوش گرفته ام.
گاهي حس مي كني تا خدا پرواز مي كني،
وتا بعد از خدا!
و در همان جا مست دنياي جديد مي شوي!
دنياي پر از رنگ ونور...
دلم مي خواهد قلم را دوباره بر دست گيرم
وبر بوم نقاشي،خورشيد را نقش زنم!
گاهي دلت مي خواهد از زندگي عريان شوي!
گاهي دلت مي خواهد از تهي سرشار...
گاهي دلت مي خواهد پرده ي پنجره را كنار بزني،
و به خورشيد خيره شوي!!!
و نگاه خورشيد را تا بي نهايت با نگاهت پيوند زني!
و در همان قاب نقاشي دستهايت را،
تا انتها در دستان خورشيد جاي گذاري!
واين گونه تر خواهي شد!!!
پ.ن:
پ.ن:چرا من اينقدر تنبل شدم؟!انتظار دارم با اين وضع موفقم بشم!
پ.ن:من چه سبزم امروز وچه اندازه تنم هوشيار است!!!
پ.ن:خسته نباشي گلم!
پ.ن:هر چي بنويسم تابلو ميشه!!!
پ.ن: میدانم شب است
اما من خوابم نمیآيد
البته ديریست که خوابم نمیآيد
نپرس، نمیدانم چرا ...! (سيد علي صالحي)
شاسوسا...!
من باید همیشه از خودم بگذرم!
تا خوشبختی را به دیگران هدیه بدم!
شاسوسا...
دلم گرفته.....
پس خوشبختی ِمن .....
به چه خیره شده ای؟!به این همه اشک؟!
زندگی من هم داستانی است برای خودش....!!!
من به کدامین گناه محکوم شدم؟!
به اشک هایم خیره نشو!!!
بیا در آغوشت جایم ده!
می خواهم بلند گریه کنم.
شاسوسا...
آغوشت را بگشا!
من از همه چیز متنفرم!از تصمیمات تنهایی متنفرم...!!!
تا ابد،تا مرگ....دیگر تنهایی را رها نخواهم کرد!
با تو خواهم ماند!
من تمام گناه ها را به گردن گرفتم!
تا او تا ابد در آرامش باشد!!!
آخ!شاسوسا...!
من دلم ستاره می خواهد!
این طور به این همه اشک خیره نشو!!!
من برای او می ترسیدم!
باور کنی؟!
نمی دانم!واقعا نمی دانم!
این بار اولین بار بود که این حس را درک می کردم!
انگار دیگر خودم مهم نبودم!
انگار باید به یک باره تمام احساسم را می کشتم!
حتی به قیمت آن که متهم به سنگ دلی شوم!
شاسوسا...شاسوسا...
می بینی؟!زندگیم چه بی ترانه است!
می بینی چه مردانه بار این همه سختی را به دوش می کشم؟
شاسوسا...
من به تو نیاز دارم!
شاسوسا...
دلم آغوش بی دغدغه می خواهد!
میدانم،میدانم!
خوب میدانم،بزرگ شده ام ونباید گریه کنم!
شاسوسا...
چه فرقی می کند من کجای این معادله ی وحشتناکم!
شاسوسا...
آنقدر مرا محکم درآغوش بگیر،تا با مرگ هماغوش شوم!
خسته ام شاسوسا!خسته!
خسته ام از خیره شدن به آن عکس و ساعت ها گریستن!
تمام دیشب را بیدار بودم،هجوم افکار ترسناک مانند آفتی به خرمن روحم زده بود!
من باید میمردم تا آن زنده بماند!خودم را مرده فرض کردم و تصمیم گرفتم!
مانند قضیه های ریاضی هایم!
من چیزی نداشتم از دست بدهم.
باید او را در نظر می گرفتم!
شاسوسا...
مادرم می گوید:"من خیلی مهربانم"
همیشه برایم دعای خیر می کند!
ولی من هرچه می بینم سیاهی است!!!
مادرم آدم بزرگی است،هرگز دروغ نگفته!
و همه به دعاهایش مطمئنند،ولی گویا دعای او برای من...
کاش حداقل می توانستم به او بگویم!
شاسوسا...
"آرام نمی شوم"
این طور به اشکهایم خیره نشو!!!
"حال ما خوب است
اما تو باور نکن"
آه!شاسوسا!
باد آمد و همه ی رویاها را با خود برد!
ولی میدانی؟!
حس عجیبی بود،کمتر تجربه می شود!
من تجربه کردم،شیرین بود!
شبیه عشق نبود،شبیه دوست داشتن...؟
نه!نه!اصلا!!!
شبیه علاقه ی شازده کوچولو به گلش بود!
من اهلی شدم!اهلی!
ولی...
نمی دانم!
مغزم پر از حرفهای موهوم است!
حرفهایی که گذاشته بودم تا به بخش دیگرم بگویم!
ولی شاید...
شاید برای همیشه در این قلب پاره پاره بماند!
میدانی شاسوسا؟!
از قوانین این دنیا متنفرم!
شاسوسا...!!!
سرم درد می کند!
می بینی؟!گریه امانم نمی دهد!
می فهمم!"نمی توانم"،را خوب می فهمم!
راحت؟!
حس من در توست!اگز تو راحت بودی پس من هم....
شاسوسا...
شاسوسا...
من به کدامین گناه این گونه مجازات می شوم؟
آه!شاسوسا!
کاش گاهی میشد نبود!
کاش میشد خلاص شد!
سردم است!
کلافه ام!
سرم درد می کند!
می خواهم فریاد شوم!
تا ابد در این تاریکی در آغوشت خواهم گریست!
پ.ن:مگر خضر مبارک پی تواند که این تنها به آن تنها رساند
این آهنگ شده تمام زندگیم!
پ.ن:نمی دوونم!به خدا نمی دونم!نمی دووووووونممممممم!
پ.ن:می ترسم به این قرصا عادت کنم!برای آروم شدن!گذاشته بودم کنار،ولی دوباره...
پ.ن:اگر ديگر پاي رفتن مان نيست، باري!قلعه بانان اين حجت با ما تمام کرده اند
که اگر مي خواهيد در اين ديار اقامت گزينيد مي بايد با ابليس قراري ببنديد!
پ.ن:من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد !
همه اندیشه ام اندیشه ی فردا است ،
وجودم از تمنای تو سرشار است ،
زمان - در بستر شب - خواب وبیدار است.
پ.ن:دلم تنگ شده!خیلی!
شاید سالها بود چشمانم نمی بارید!همه چیز را در غبار های دلم پنهان کرده ام! دیگر به این باور خام،"عدالت"خط بطلان کشیده ام!آبی را فراموش کرده ام!خاکستریم!احساسم را کشته ام،عشق را فراموش کرده ام!شاید بهتر است،بگویم آنقدر شکستم که خودم را به باد سپاردم وفراموش کردم که هستم!و فقط گهگاهی چیزی که زندگی ام را از رکود در می آورد،زخمهایی است،که از هر طرف این روح را می شکند!ومن تمام مدت در گوشه ای زخم زمین خوردن هایم را التیام می دهم!و زخمهای کهنه ام سر باز می کنند!زخمهایی که عمیق بودند،گاهی سر باز می کنند.زخمهایی که گرچه به گمان دیگران التیام یافته اند!و فقط من میدانم این روح به زنجیر کشیده،دیگر نایی برایزخم تازه ای ندارد،ولی....من سال هاست بیگانه ام با خنده ی سر خوشانه!باور کنید،نمیدانم!بعد این همه سال چرا به این شدت میبارم!!!نمیدانم!شاید هم خوب میدانم ولی نمی خواهم خودم هم باور کنم!ولی یکچیز را خوب می فهمم،"کلافه ام"!از بودنم کلافه ام!امروز عجیب از بودنم کلافه ام این زخم شاید خیلی کهنه!ولی تاز ه تر از هر زخم تازه ایست!
جماعت!!!!جماعت!!!!
من از شما هیچ نمی خواهم!بگذارید بگریم!با حرفهای بی سرو تهتاناین زخم را عمیق تر نکنید.بگذارید در این تاریکی بگریم!!!خدا!خدایی که همه صدایت میزنند! من که حتی در مقابل تو هم سکوت کردم!چرا این روح زخمی را رها نمی کنی؟بگذار راحت باشم!"جای من در جهنم تو"بگذار در آن جهنم راحت باشم وبه زخمهای کهنه ام برسم!آری!توهم هم داستانی است!ولی وقتی توهم نباشد.................!!!!نمی دانم!نمی دانم!چرا هر لحظه این کاغذ رسیدن اشکهایم را جشن می گیرد!شاید هم می دانم، نمی خواهم....!!!روحم درد می کند!وتو خو میدانی درد روح چقدر سخت است!باور کنید دیگر نمی توانم این روزها به زور لبخند بزنم!بگذارید راحت در این تاریکی زخمهایم را التیام دهم و اشکهایم را مهمان شوم!
خدایا!!! خدایی که خدای هر کسی جز من!!!
مگر من چه می خواستم؟مگر گناه من چه بود؟میدانی!گاهی فکر می کنم،آن زمان که مرا می آفریدی،بی حوصله بودی!ودر ته مانده ی دستگاهت هرچه بود از آن من کردی!و ته مانده ی هر چیز بدترین آن است!
"نه!تو خدای من نیستی!"درد یک دختر بیست ویک ساله باید اینقدر وسعت داشته باشد؟!راحتم بگذار!
جماعت!
میدانید!من دیوانه ام!دیوانه!یک دیوانه ی ته مانده!!مگر دیوانه ها گریه نمی کنند؟!مگر بخش دیگرشان را نمی بینند؟!مگر دلشان نمی گیرد؟ومن چه خواستم؟!من که قانع بودم!فقط دلم ترانه می خواست،کمی باران و تر شدن!تو به من چه دادی؟ترانه دادی،آری،ولی ترانه ی غم انگیز دی ماه!باران دادی،ولی باراناسیدی!حال هم ازتو هیچ نمی خواهم!فقط سردی خاک!دلم آرام نشد ولی....نه چشمانم و نه دستانم هیچ کدام یارای ادامه نیستند!
پ.ن۱:نمی خواستم بگم،همه حس هات درست بود!ولی گفتم!فکر میکنی اشتباه کردم؟
پ.ن۲:و وقتی باهام حرف میزنی چقدر آروم میشم!خورشید وجودت آرام بخشه واسه من!
مرسی که هستی!
پ.ن۳:دلم خیلی گرفته!چرا اینقدر این روزا گریه می کنم!از آدما میترسم!دلم می خواد برم
تو تاریکی وتنها باشم!شاسوسا!با من همسفر می شوی؟
پ.ن۴:قرصای لعنتی شروع شد!
پ.ن۵:تا یه ماه دیگه خونه ی بچگیمو ترک می کنم!تمام خاطراتو!سخته!
پ.ن۶:میدانم شب است
اما من خوابم نمیآيد
البته ديریست که خوابم نمیآيد
نپرس، نمیدانم چرا ...! (سید علی صالحی)
شاسوسا...
امروز عجیب دیوانه ام!!!
روحم در تسخیر سایه هاست.
اشک بی امان بر شیشه ی دلم می زند...!
امروز دلم می خواهد از " ری را " بگویم...
همان که روزی باد آمد و تمام رویاهایش را با خود برد...
می خواهم بگویم در این برهوت،
من حتی رویایی نداشتم تا باد...
شاسوسا...
من صبح نمی خواهم!
من باران نمی خواهم!
من تر شدن نمی خواهم!
من حتی دیگر عشق نمی خواهم!!!
فقط سردیِ خاک....
شاسوسای من...
امروز دیوانه ام...امروز بی هیچ مرزی می بارم!
امروز دلم وحشی است...آشوبی تلخ بر روح برهنه ام می تازد!!!
شاسوسا...
امروز دیوانه ام!دیوانه وار می گریم!
اصلا چه فرقی می کند دیوانه باشی یا....
مگر دیوانه ها اسیر کابوس نمی شوند؟!
از این زندگی کلافه ام...
وتو خوب میدانی چرا!!!!
گویا توطئه ی این خدایان پایانی ندارد!!!
نه!شاسوسا...
این دل با نوشتن هم آرام نمی گیرد!!!
بگذار سکوت کنم....
فقط...
فقط....
کمی بنشین کنارم،بگذار سر بر شانه ی غرورت بگذارم!!!
بگذار ببارم بر این همه دیوانگی....
بگذار دمی سردیِ این همه سیاهی با خورشید وجودت....
شاسوسا!شاسوسای من!
دیوانه ام!
کاش میتوانستم فریاد بزنم!
پ.ن:
۱.تو دلم آشوبه!نفسم بالا نمی یاد!اصلا نمی دونم چمه!قلبم تیر می کشه!
چرا من اینقدر دیر می رسم!خوشبختی با چه سرعتی مگه حرکت می کنه؟
من بخشه دیگرمو دیدم ولی خیلی دیر!اون دستش تو دست کس دیگه ای بود!
منم فقط سکوت کردم و واسه خوشبختیش دعا!من باز دیر رسیدم!
۲."بریدا" تموم شد،جالب بود!شاید منم یه روز راهه اونو رفتم!
۳.این آدمه خود خواه چه فکری می کنه؟که خیلی حالیشه؟کاش انقدر به سکوت
عادت نکرده بودم!مگر نه...
۴.آقای محترم شما جوابه منو شنیدید اصرار نکنید!لطفا!
5.میدانم شب است
اما من خوابم نمیآيد
البته ديریست که خوابم نمیآيد
نپرس، نمیدانم چرا ...! (سید علی صالحی)
دلم گرفته....
این روزها دردهایم درد می کند.
خسته ام....
شاسوسا...؟!
آغوشت را بگشا،من سردم است!
...............
به گذشته خیره شده ام...
دریغ از یک خاطره ی خوب....!!!
تمام زندگیم از دست دادن بود و به دست آوردن لحظه های برهوت.
از هفت سالگی تا سیاهی....
از سیاهی تا بزرگ شدن...
از بزرگ شدن تا خسته شدن...
از چهارده سالگی تا گریه شدن...
از گریه شدن تا بزرگ شدن....
از بزرگ شدن تا تنها شدن...
از شانزده سالگی تا طعم تلخ بودن....
از طعم تلخ تا تنهایی را به آغوش کشیدن...
از تنهایی تا بی نهایت برهوت....
از هیجده سالگی تا سرنوشت...
از سرنوشت تا ترس...
از نوزده سالگی تا ریاضی...
از ریاضی تا سخت شدن...
از سخت شدن تا نفرت...
از نفرت تا غربت غروب های زیبا....
از بیست سالگی تا نامردی...
از نامردی تا بی نهایت ترس و نفرت...
از ترس و نفرت تا بی اعتمادی به آینده...
از ترس از آینده تا نا امید شدن از بودن...
از ترس از آینده تا برهوت بیست و یک سالگی...
و از تمام این روزهای سخت و سنگی و سکوت تا بی نهایت مرگ...
آه....شاسوسا...
این روز ها کم طاقتم...این روزها کمتر صبورم...
کاش گاهی....
تو که میدانی،من چقدر صبوری کردم...
تو که میدانی،عشق و میل و نفرت و دردم را در گوشه ای...
شاسوسا...
این روزها برای آنچه از دست رفته،عجیب کم طاقم....
کاش گریه می کردم،
نمی توانم!!!!
پ.ن:
۱.آره !خیلی خوبه که تهرانم،همه چیز سنگینیش روی روح منه!!!نمی دونم چرا
جسمم از کار نمیفته!!!!آخ که چرا من هیچ جا آروم نیستم!!!!
۲.یه حسی بهت دارم،حس بد نیست!تا حالا نداشتم!!!!امیدوارم این دفعه زخمی نشم!!!
ولی خیلی ناجور غافل گیرم کردی!
۳.باشه،سکوت ممنوع!!!
۴.من خوشم نمیاد کسی واسم قیافه بگیره،وقت خوشیت من غریبم ولی،اولین نفرم که
تو مشکلاتت ظاهر میشم!!!!من چی؟تو این چند روز پرسیدی چمه؟
۵.هر کی حال هر کیو می خواد بپرسه،از خودش بپرسه،من یه شخصیت مستقلم،
فکر نکنید زرنگید که دارید از من سو ء استفاده می کنید و فکر نکنید من نمی فهمم!!!
